sırata bağdaş kuran şehir: diyarbekir
Ocak 1, 2009
Daha dilimlenmemiÅŸ yorgun ay, beyaz nallarıyla ışıktan atlarını koÅŸtururken, gaybın saçaklarından akan bitimsiz vakit kanlı karanlıklarla sargılıydı. Dilimde ıslak bir ıslıkla geçiyordum eÄŸilen ama yenilmeyen yollarından. Ki açmazdı kendisini ıslığıyla yorgun gecelerinden öpmeyenlere. Islık; kavganın bayrağı, öfkenin türküsüydü kalbine inen bu ince sokaklarda. DüÅŸündüm, acaba çıkmazlarına bu derece gizlenen baÅŸka bir kent var mıydı! Gittikçe artıyordu heyecanım ve gittikçe sokak lambalarından soluduÄŸu çorak nefesini daha çok hissediyordum. Sonunda öyle bir yere geldim ki, artık düÅŸsel bir gölgeden öte bir ÅŸey deÄŸildim. Başımı kaldırıp içime buladığım bir demet söz ile yükseldim sesine: Amed, ÅŸehrim benim…
GiyindiÄŸi siyah örtüsünü usulca aralayarak yürüdüm…
